Η φύση δεν ανακυκλώνεται

Η 5η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος, με σκοπό την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για την προστασία της Γης.

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε κάτι ξέχωρο από το περιβάλλον. Αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι του. Το γνωρίζουμε, αλλά το κατανοούμε; Εμείς οι άνθρωποι επεμβαίνουμε αλόγιστα στο φυσικό περιβάλλον. Στόχος μας είναι να παράγουμε περισσότερα αγαθά με λιγότερο κόπο και μεγαλύτερο κέρδος, χωρίς να σκεφτόμαστε τις συνέπειες που προκαλούμε στο φυσικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε, εργαζόμαστε, ζούμε. Δεν αντιλαμβανόμαστε τις συνέπειες που αυτό έχει στην ίδια μας την υγεία, στην υγεία των παιδιών μας.

Ειλικρινά. Ας αναλογισθούμε ο καθένας μας πόσο νοιαζόμαστε για το περιβάλλον; Έστω για το κοντινό μας περιβάλλον, την πόλη που ζούμε, τη γειτονιά που μεγαλώνουμε, το τόπο γύρω από το σπίτι μας; Ποια είναι η καθημερινότητά μας; Ποιο είναι το προσωπικό μας περιβαλλοντικό αποτύπωμα; Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να συμβάλλει έστω και με μικρό τρόπο, στη φθορά του πλανήτη μας;

Ανακύκλωση.  Εγώ πάντα, αλλά κάποιες φορές…

Πού να τρέχω τώρα… Για μια φορά δεν πειράζει! Φώτα αναμμένα σε όλα τα δωμάτια. Χημικά απορρυπαντικά… άφθονα. Κομποστοποίηση. Τι είναι αυτό πάλι; Πολλές δικαιολογίες. Φθάνει να περνάμε καλά! Η ζωή είναι μικρή… Πραγματικά, νομίζω ότι έχουμε παρασυρθεί από τα μεγάλα προβλήματα της εποχής και το περιβάλλον, η Γη μας περνά σε τελευταία μοίρα. Η ζωή, όμως, είναι ένας μεγάλος κύκλος που ξεκινά από εμάς και καταλήγει πάλι σε εμάς τους ίδιους. Φέρτε στο μυαλό σας έναν κύκλο, μια απλή κλειστή γραμμή… γεμάτη συμβολισμούς.

Δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος. Έτσι είναι και ο κύκλος της ζωής στη φύση. Ένα βλαστάρι φυτρώνει στη γη, μεγαλώνει με τον ήλιο, βγάζει ρίζες, κορμό, κλαδιά, καρπούς, γερνάει και πεθαίνει. Όταν πεθάνει επιστρέφει στη γη, εκεί από όπου ξεκίνησε, ώστε να γεννηθεί μια νέα ζωή. Όμως, ο κύκλος της φύσης διαταράσσεται, θέτοντας σε κίνδυνο την αέναη συνέχεια της ζωής.

Δεν αρκεί η 5η Ιουνίου κάθε χρόνο για να θυμόμαστε πόσο κινδυνεύουμε, και το τι πρόκειται να συμβεί σε εμάς και στα παιδιά μας.  Δυστυχώς το πρόβλημα υφίσταται και δεν φαίνεται να υπάρχει η διάθεση να λυθεί. Διανύουμε μία χρονική περίοδο που κλιματικές αλλαγές έγιναν, το νερό μολύνθηκε, δάση εξολοθρεύθηκαν, ζώα εξαφανίστηκαν. Τροφή, νερό, αέρας –δηλαδή ότι χρειάζεται για να ζήσουμε– δηλητηριάζεται συνεχώς…

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τον τρόπο που παράγουμε, καταναλώνουμε και αντιλαμβανόμαστε την ενέργεια; Να δώσουμε έμφαση στην αξία της οικολογικής παιδείας; Ανάμεσα στα κονδύλια που δαπανούνται κάθε χρόνο, από κυβέρνηση, τοπική αυτοδιοίκηση κάπου να χωρέσουν προγράμματα που θα εκπαιδεύσουν τον κόσμο να αγαπάει το μέρος που ζει, καταρχήν, και να το προστατεύει σαν το σπίτι του, γιατί είναι το σπίτι του!

Σίγουρα γίνονται κάποιες προσπάθειες, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι είναι ανεπαρκείς. Πριν λίγα χρόνια όποιος μιλούσε για οικολογικά θέµατα έμοιαζε «γραφικός». Τώρα συζητάμε περισσότερο σοβαρά, αλλά εάν είχαµε καταλάβει το µέγεθος του προβλήματος θα βρισκόμασταν σε κατάσταση συναγερμού, ενώ είµαστε απλώς σε κατάσταση αφύπνισης…

Οραματίζομαι την πόλη μας, την Πετρούπολή μας καταπράσινη, πεντακάθαρη με εκπαιδευμένους πολίτες, όχι μόνο στην ανακύκλωση αλλά στη λιγότερη –όσο το δυνατόν- παραγωγή απορριμμάτων από την πηγή, από το σπίτι.

Η διαρκής αύξηση της ανακύκλωσης και κομποστοποίησης με Διαλογή στην Πηγή εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του παρόντος της πόλης και του μέλλοντος της νέας γενιάς. Γιατί αυτή την πόλη θα την κληρονομήσουν τα παιδιά μας, εδώ θα χτίσουν το μέλλον τους!

Κείμενο: Νάνσυ Τσιμπίδη-Μπίτζα, Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος -ΑΔΕΚ, Εκδότρια της Νatura Nrg, www.naturanrg.gr

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on print
Print